Tańce polinezyjskie

Kiedy misjonarze przybyli na Tahiti, „Ori Tahiti” groziło całkowite zniknięcie. Zmysłowość rytmicznego tańca i towarzyszących mu bębnów to'ere przerosła delikatne usposobienie duchownych, więc zakazano tego „procederu”. Na szczęście nie wszyscy Tahitańczycy przestrzegali zakazu i tradycja przekazywana była w tajemnicy z matki na córkę i ojca na syna. Dzisiaj taniec tahitański odzyskał swoje pierwotne miejsce jako fundamentalna część kultury polinezyjskiej, obok rytmu bębnów to’ere oraz śpiewu chórów pupu himene. W szkołach i na uczelniach w całym kraju organizowane są nawet kursy tańca tradycyjnego.

Istnieją cztery główne style tańca: ote’a, aparima, hivinau i pa’o’a. Ote’a jest uważany za najbardziej tradycyjny i najpopularniejszy taniec. Kiedyś zarezerwowany tylko dla mężczyzn, ote’a jest teraz wykonywany przez wszystkich. Jest to taniec charakteryzujący się bardzo szybkimi ruchami bioder, ale powolnymi i pełnymi wdzięku gestami ramion. Towarzyszy mu szybkie, rytmiczne bicie tradycyjnych tahitańskich bębnów. Kostiumy noszone do tańca są często wykonane z kory purau (hibiskusa). Moczy się ją przez kilka dni w wodzie morskiej, aby ją zmiękczyć, następnie usuwa się zewnętrzną warstwę, a wewnętrzne włókno ubija się, aby było cieńsze. Po wyschnięciu cienkie paski mocuje się do talii paskiem, również wykonanym z purau. Rezultatem jest białawe włókno, które czasami jest zabarwione. Do niektórych tańców zakłada się nakrycie głowy hei upo'o z kwiatów, tkaniny tapa lub liści.

Aparima to kolejny tradycyjny styl tańca, zwykle wykonywany przez dużą grupę tancerzy. Jest wolniejszy i bardziej zmysłowy niż ote’a. Kobiety zwykle zakładają do niego pareo w talii jako spódnicę i stanik z tego samego materiału. Historia tego tańca to chłopak i dziewczyna, którzy spotykają się, zakochują i żyją długo i szczęśliwie.

Hivinau to bardziej nowoczesny styl tańca, często wykonywany na zakończenie ceremonii lub uroczystości. W hivinau główny tancerz improwizuje swój taniec, podczas gdy wokół niego krąży grupa tancerzy, którzy synchronizują swoje ruchy z jego ruchami, ale w odwrotnym kierunku. Taniec ten uważany jest za najłatwiejszą formę tańca tahitańskiego. Tematyka na ogół jest związana z oceanem.

Pa’o’a zazwyczaj tańczy się z hivinau. Tancerze siedzą w kręgu i „tupią” udami oraz wykonują szybkie gesty rękami i ramionami, podczas gdy para tańczy w środku kręgu. Opowiadane historie zazwyczaj dotyczą polowań i rybołówstwa.

Kostiumy noszone przez tancerzy mają swoje znaczenie. Każdy element jest symbolem kulturowym, który reprezentuje głębokie połączenie między wyspiarzami a ziemią, w której żyją. Tkane liście pandanusa reprezentują naturę i ziemię. Muszle to ocean i jego bogata różnorodność życia. Pióra, często noszone w nakryciach głowy, symbolizują wdzięk i piękno życia ptaków. A kwiaty to witalność i radość życia nieodłącznie związana z każdym Polinezyjczykiem.