Medellin

Opis

Medellin, stolica departamentu Antioquia, jest położone głęboko w żyznej i górzystej dolinie Aburra w środkowych Andach. Znajduje się na wysokości 1538 m n.p.m. Dzięki swej lokalizacji miasto cieszy się klimatem wiecznej wiosny. W 1541 roku Hiszpanie nazwali tę dolinę San Bartolome. Później, w 1616 roku pod rozkazami Francisco Herrera Campuzano teren, na którym obecnie znajduje się dzielnica El Poblado, został przemianowany na San Lorenzo de Aburra. Ostatni człon tej nazwy wywodzi się z nazwy lokalnego indiańskiego plemienia. Następnie, w 1675 roku, miejsce to przemianowano na Villa de Nuestra Senora de la Candelaria de Medellin. Pierwotnie było ono skromnym miastem, o czym świadczą jego kolonialne budynki, którym daleko do bogactwa. Kiedy gorączka kawowa ogarnęła Medellin, rozwój gospodarczy rozpoczął się na dobre.

W 1927 roku utworzono Kolumbijską Federację Producentów Kawy (FNC). Odtąd miasto rozwijało się szybko, przede wszystkim dzięki zaradności i pracowitości swoich obywateli – Paisas, jak nazywani są mieszkańcy Medellin. Podczas gdy miasto początkowo kwitło, w latach 80. sytuacja uległa pewnej stagnacji, co spowodowane było rozwojem handlu narkotykami prowadzonego przez Pabla Escobara. Nazwa Medellin stała się synonimem narkotyków, przemocy i narkomafii. Po katastrofalnej epoce przemocy, miasto na nowo rozkwitło, ukazując się na arenie międzynarodowej jako obraz z prawdziwymi wartościami: kwitnącym życiem kulturalnym w dziedzinie dziennikarstwa, literatury, urbanistyki i projektowania mody, a także dzieł sztuki. Ponadto Medellin stało się jednym z głównych miast przemysłowych i handlowych. Przeważa tu produkcja tekstyliów oraz produkcja i eksport kwiatów ciętych.

Miasto jest szczególnie warte odwiedzenia podczas corocznego Festiwalu Kwiatów, trwającego ponad dwa tygodnie w lipcu i sierpniu. Kluczem wydarzenia i chyba najciekawszym jego aspektem są wystawy storczyków, ptaków i kwiatów oraz parada Silleteros. Podczas tej procesji uczestnicy noszą ekspozycje kwiatowe o wadze do 60 kg. Nazwa „silletero” wywodzi się z praktykowanej przez tutejszych rolników tradycji noszenia dzieci na krzesłach.